Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

not just another cliche.

ποτε δε συμπαθουσα τον αριθμο τεσσερα.
για κανεναν απολυτωσ λογο.
παντα μισουσα επετειουσ κηδειων.
ποιοσ αραγε τισ θυμαται με χαρα ή ευχαριστηση;
οχι οταν προκειται για τον δεκεμβρη.

ισωσ να φταιω γω που δεν ηξερα τι μερα εχουμε σημερα,
μα δεν ξεχασα καθολου τι μερα ειχαμε τοτε.
δεν εχει σημασια πχια το τι ειχεσ ζησει πριν απο κεινη την μερα.
το θεμα ειναι μετα. μετα την καταστροφη..τοτε ερχεται κι η δημιουργια αλλωστε.

ή η απολυτη σχιωπη.

μγια σχιωπη,ενασ μικροσ θανατοσ τησ αθωοτητασ ή και τησ ορεξησ για ζωησ,
οσησ τελοσπαντων ειχε απομεινει μεχρι τοτε.
συναισθηματα τοσα. αρνητικα,θετικα,περιεργα,τρομαχτικα..
μα ποτε αδγιαφορα.

κι αν με κατηγορειτε για αδγιαφορια,σασ κατηγορω για δγιαφθορα.
δγιαφθορα μγιασ μερασ που σκοτωσε πολλα, μα γεννησε περισσοτερα.
μγιασ ζωησ που χαθηκε, για να κλαψουμε,να οργιστουμε,να φωναξουμε.
ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ.

μονο που εμεισ, λιγο πολυ ξαναγεννηθηκαμε, εκεινοσ οχι.
μα ζει πχιο πολυ απο μασ, μεσα μασ.

ε/δ/δο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου